Yoruluyorum

kendimle sürekli yüzleşirken her yüzleştiğimde sanki hiç yüzleşmemişim gibi hissediyorum.

yüüzleştiğim zamanın sonrasında bunları kaydetmediğimden mi zihnime yoksa bu işin doğası bu olduğundan mı bilmiyorum.

kendi zihnimden yorulduğum çok oluyor. içten içe olduğum insandan çok yoruluyorum. ,

korkmaktan ve yaşamaktan kaçmayacağıma karar verip her seferinde kaçmaktan çok yoruluyorum. zihnimde önemsiz gördüğüm şeylerin mükemmel olmadığında çıldıran bir zihne dönüşmesinden çok yoruluyorum.

buraya kötü şeyleri yazan bir insan olmaktan, her yapmak istediğini süreçleriyle yöneterek yapabileceğine inandığım kendime nasıl süreci yönetmesi gerektiğini söyleyememekten çok yorulutorum.

gerçekleşmemiş potansiyallerin mezarları ile dolu hasta yataklarında can çekişen zatüreye yakalanmış potansiyallerin varlığından çok yoruluyorum.

 vasıfsız olmanın verdiği kırgınlığı hissediyorum genç olupta yapmam gereken. kendimi başkalarıyla birlikte geliştirmek için isyan etmek için düşünmek tartışmak için yapamadıklarımı düşünürken kırılıyorum.

elimden yazmaktan başka bir şey gelmediği ve. zihnimin de bunları düşünmekten kaçındığını bilmenin ağırlığını yaşıyorum.

1-0 başlayanların 0 tarafında olup çaba gösteremeyenlerden herkesten çok çabalaması gereken ama  o insan olamamaktan yoruluyorum.

 yaşamak için sürekli bir şeyleri bekleyen o şeylere de çabalayıp ulaşamayan biri olduğumu bilmenin burukluğunu yaşıyorum.

güzel işaretlerin yıldırıma dönüştüğünü görüyorum.

korkuyorum ve korkmaktan çok yoruluyorum.